Hij is onze vrede

Soms zijn teksten perfect geschikt om misbruikt te worden. Dit is er een van:

"Hij is onze vrede!"
Ef 2:14

Hoe kan deze tekst misbruikt worden? Door hem zo te citeren, zonder context. Iedereen die naar vrede verlangt, zal hier de bevestiging lezen dat Christus onze vrede is. En vrede betekent zoiets als een warm gevoel in je buik. Christus geeft me vrede in mijn buik. Iedereen die de Bijbel op deze manier interpreteert, wordt geleid door zijn eigen wensen en gelooft dat hij in het middelpunt staat van alles wat er gebeurt.

Gevoelens zijn belangrijk, maar dit gaat niet over dat gevoel. Het gaat om een andere context. Er is niets op tegen dat Christus je vrede en ontspanning in je gevoelens geeft, maar dat is niet de boodschap van deze passage. Het onderscheid kunnen maken tussen je eigen gevoelens en de tekst is een voorwaarde voor een beter en eerlijker begrip. Hierin kun je erkennen dat je je eigen gevoelens hebt, maar dat de Bijbel niet overal over jouw gevoelens spreekt.

Waarom gaat deze sectie over?

Maar nu, in Christus Jezus

Dit is de tekst:

"Maar nu, in Christus Jezus, bent u, die eens ver weg was, dichtbij gekomen door het bloed van Christus. Want Hij is onze vrede, die de twee één heeft gemaakt en de tussenmuur van strijd (de vijandschap in Zijn vlees) heeft afgebroken (door de wet van geboden in decreten af te schaffen), om de twee in Zichzelf tot één nieuwe mensheid te scheppen (door vrede te maken), en om de twee in één lichaam met God te verzoenen door het kruis: zo heeft Hij in Hem de vijandschap gedood. Met Zijn komst verkondigt Hij het evangelie: "Vrede zij met u die veraf zijt en vrede zij met u die nabij zijt, want door Hem hebben wij beiden toegang tot de Vader in één Geest."
Ef 2:13-18

Wat hier gebeurt, wordt onmiddellijk door Paulus verklaard: in Christus Jezus zijn twee groepen één gemaakt. Er wordt uitgelegd dat deze vrede ook in Christus tot stand komt. In Christus betekent niet "in ons". Het is precies "in Christus". Paulus gebruikt deze uitdrukking regelmatig in Efeziërs wanneer hij uitlegt hoe Gods handelen "in Christus" aanleiding geeft tot een nieuwe geestelijke werkelijkheid. Dit zit niet in ons, maar in Hem. Maar we hebben er een aandeel in (Ef 1:3).

Dit gaat over twee groepen binnen de gemeenschap, namelijk Joden en niet-Joden in de gemeenschap. Dit werd al in detail besproken in het vorige artikel.

De twee maakten één

"Maar nu,
in Christus Jezus,
zijn jullie die ooit ver weg waren,
naasten worden door het bloed van Christus.
Want Hij is onze vrede,
die de twee één maakte
en de middenwand van de behuizing
(de vijandschap in Zijn vlees)
heeft afgebroken."
Ef 1:13-14

Paulus richt zich tot een specifieke groep waartoe hij zelf niet behoort. Hij spreekt over "jullie". Zoals uitgelegd in de vorige post, gaat dit over de natie-gelovigen. Hoewel ze gelovig waren, waren ze nog niet volledig geïntegreerd. Hoewel hier in eerdere brieven al op werd gezinspeeld, wordt dit pas hier, in deze late brief aan de Efeziërs, gerealiseerd en uiteindelijk in overeenstemming gebracht.

Paulus brengt de verandering in verband met Christus. Het is "door het bloed van Christus". Hoewel er een "vijandschap in zijn vlees" was, is deze nu opgelost "in Christus". De vroegere vijandschap was "in het vlees", zichtbaar gemaakt door besnijdenis of niet-besnijdenis. Iedereen die besneden was, was een Jood en had het teken van Gods verbond met Israël al in het vlees ontvangen. Niet-besnijdenis werd uitgenodigd door Gods genade, maar de positie was niet automatisch beter of gelijk aan die van Israël. Zelfs als dat zo was, was het duidelijk dat Paul de veranderingen expliciet aan de orde moest stellen. Hier wordt klink- en nagelvast gesteld dat er iets veranderd is: "Maar nu, in Christus Jezus …".

De verwijzing naar de "middelste muur van de omheining" is een verwijzing naar de scheiding door het voorplein van de tempel. Deze afscheiding was een muur (Soreg) waarachter mensen uit de naties niet mochten gaan. Deze muur bestond ten tijde van Paulus’ bezoek aan de tempel, die nog niet was verwoest. Het is deze muur van afsluiting die "in Christus" werd afgebroken. Dit weerspiegelt een spirituele realiteit. Dit maakte het voor het eerst mogelijk voor de gelovigen uit de naties om samen met de gelovigen uit Israël, verenigd in geest, op dezelfde manier voor God te staan.

Het is een opmerkelijke verandering. De vijandschap die "in het vlees" bestond werd afgebroken alsof het de Soreg was die was afgebroken. Wat is daar gebeurd? Gelovigen uit de gemeenschap, zowel Joods als niet-Joods, werden in het gareel gebracht. Niemand was belangrijker dan de ander. De niet-Joodse gelovigen, die eens "ver weg" waren, werden "dichtbij en dierbaar", d.w.z. op gelijke voet met de Joodse gelovigen. Dit was niet "in het vlees", maar "in Christus".

Is de wet ingetrokken?

Paulus vermeldt vervolgens dat deze verandering mogelijk was omdat "Hij de wet van geboden in verordeningen heeft afgeschaft" (Ef 2:15). Betekent dit dat Paulus de wet overboord gooit? Helemaal niet. De wet werd aan Israël gegeven. Paulus schaft de wet niet af (Rom 3:31). Maar wat betreft de positie van de gelovige naties: de wet is nooit aan hen gegeven. De wet met al zijn geboden en verordeningen was alleen aan Israël gegeven. Als Paulus hier spreekt tot de gelovigen van de naties, zegt hij:

"door de wet van geboden in decreten af te schaffen, om de twee in Zichzelf te scheppen tot één nieuwe mensheid (door vrede te maken) en om de twee in één lichaam met God te verzoenen door het kruis: zo doodde Hij de vijandschap in Hem."
Ef 2:15-16

Het doel van Paulus’ verklaring is niet om de wet over de hele linie buiten werking te stellen. Hij hield zich hier bezig met hoe "in Christus" nu "de twee in zichzelf" werden geschapen tot een nieuwe mensheid. Het doel is om gelijkheid tussen Joden en niet-Joden binnen de gemeenschap te bereiken. Dat is de context. Dit zijn de mensen tot wie Paulus zich hier richt. Hij spreekt uitsluitend over de gelovigen in de kerk. Ze werden geschapen tot een nieuwe mensheid in Christus Jezus.

Ten eerste schrijft de apostel over de vijandschap die "in het vlees" bestaat. Hier heeft hij het over de "wet van geboden in verordeningen" die hij afschafte. Beide dingen gebeuren "in Christus" en moeten daarom geestelijk worden begrepen. Het is niet "in mij", noch "in de wereld en in het vlees", maar alles in "in Christus" en "door Zijn bloed".

In één lichaam

De nieuwe mensheid waar Paulus het hier over heeft is inderdaad nieuw. Nieuw in zijn brieven. Nieuw in het kerkonderwijs. De uitdrukking wordt gevonden in Efeziërs (Ef 2:15; Ef 4:24) en in Kolossenzen (Kol 3:9). Beide zijn gevangenisbrieven, die hij waarschijnlijk in Rome schreef.

Als Paulus hier schrijft dat ze "in één lichaam met God verzoend zijn door het kruis, in Hem de vijandschap gedood hebbende" (Ef 2:16), dan ligt de nadruk op de eenheid van het lichaam. Het was geen lichaam met meerdere lagen waarin sommigen beter af waren, met meer privileges, dan anderen, maar ze waren met God verzoend in één lichaam. Verschillen in de samenleving waren hier niet van toepassing. Dit was "in Christus" en het was Gods werk door het kruis.

Evangelie van vrede

"Met zijn komst verkondigt Hij het evangelie: vrede voor u die ver weg bent en vrede voor u die dichtbij bent, want door Hem hebben wij beiden toegang tot de Vader in één Geest."
Ef 2:17-18

Dit evangelie zegt: Vrede! Vrede voor iedereen, namelijk voor Joden en niet-Joden in de gemeenschap. Beiden, of ze nu ooit ver weg waren of altijd dichtbij door vleselijke afkomst, mogen vrede in Christus herkennen. Beide groepen hebben toegang tot de Vader door Christus in één Geest. Terwijl deze scheidingsmuur (Soreg) er nog was in de tempel, werd deze scheidingsmuur tussen Joden en niet-Joden afgebroken in Christus. Beiden hebben daarom toegang tot de Vader in één en dezelfde geest.

Vrede

Vrede wordt verschillende keren genoemd in dit gedeelte. Niet als een gevoel, maar als een verzoende ontmoeting die mogelijk is in Christus. Paulus wijst hier op de directe gevolgen van het kruis van Christus. Zo interpreteert hij het. Paulus gebruikt het bloed van Christus en het kruis herhaaldelijk als een gelegenheid om Gods werk in nog grotere en bredere termen te zien dan voorheen. Hier in Efeziërs, hoofdstuk 2, worden de verschillen tussen Joodse en niet-Joodse gelovigen opgeheven. Dit gebeurt in Christus, namelijk geestelijk.

Geeft dat je een goed gevoel?