Onmiddellijk na de afzender en de groet vinden we een groet in het tweede vers van Efeziërs:
"Genade en vrede van God, onze Vader en de Heer Jezus Christus!"
Ef 1:2
De begroeting is een zegen. Genade en vrede staan aan het begin van alle brieven van Paulus. Het maakt niet uit hoe moeilijk de situatie in de gemeenschap is of dat het een persoonlijke brief is. Paulus begint overal met "genade en vrede". In een paar letters voegt hij dan het woord "genade" toe.
Basis en impact
Stel je eens voor hoe je je eigen communicatie vormgeeft als je begint met zulke positieve uitspraken. Maar Paulus plaatst de woorden "genade en vrede" niet in een vacuüm. Het is geen anemische formule. Het gaat niet om goedbedoelde adviezen voor het dagelijks leven. Zijn context is zijn vertrouwen, dat wordt gekenmerkt door de volgende uitspraak. Genade en vrede zijn:
"… van God, onze Vader,
en de Heer Jezus Christus."
Ef 1:2
Genade en vrede hebben één bron. De apostel brengt de zegengroet in verband met de oorsprong van genade en vrede en verwijst naar God (dat is: onze Vader) en de Heer (dat is: Jezus Christus). Genade en vrede hebben alles te maken met het evangelie van genade, waarmee Paulus werd bediend (Handelingen 20:24; Efeziërs 3:2). Vrede is het resultaat van ontvangen genade en een bepalend element in al zijn brieven. Vrede is ook onderdeel van de negenvoudige vrucht van de Geest (Gal 5:22) en wat Paulus voor ogen had voor de kerken (Ef 6:23).
De zegen beschrijft de houding waarmee de apostel deze brief schrijft. Zijn woorden moeten getuigen van genade en vrede, zelfs als hij een duidelijke uitspraak doet. Hij wil niet gewoon "aardig zijn" en gaat in zijn brieven en daarbuiten de confrontatie niet uit de weg (). Dat is ook een voorbeeld voor ons. Paulus schrijft bijvoorbeeld aan de Filippenzen:
"Wees navolgers van mij, broeders, en kijk uit naar hen die wandelen zoals jullie ons als voorbeeld hebben."
Fil 3:17
Genade en vrede moeten daarom ook ons handelen kenmerken. Dit is geen karakterloos "aardig zijn", maar een houding die gekenmerkt wordt door liefde en dus ook door duidelijkheid. Paulus deed geen afbreuk aan zijn duidelijkheid toen hij over genade en vrede sprak, maar hij wist hoe hij zichzelf apart moest zetten en zich moest laten gelden wanneer zijn taak dat vereiste (2 Korintiërs 10:10-11).
God en Heer zijn twee
Deze begroeting getuigt ook van iets anders. Dit wordt gemakkelijk over het hoofd gezien als je niet goed leest. Paulus noemt hier twee personen als de bron van genade en vrede:
- God, namelijk de Vader
- Heer, namelijk Jezus Christus.
Hieruit zou duidelijk moeten worden dat alleen de Vader God is. Paulus schrijft op veel andere plaatsen op dezelfde manier en noemt God en de Heer als twee verschillende personen. God is geen eigennaam, maar een functie. In absolute zin geldt dit alleen voor de vader. Alleen Hij is absoluut God. Alleen Hij is goddelijk. Dit geldt alleen voor de vader. Zo is er ook maar één Heer, namelijk Jezus Christus. Ook daar is geen verwarring over.
Er is maar één God, namelijk de Vader, en maar één Heer, namelijk Jezus Christus (1 Korintiërs 8:6). Iedereen die van jongs af aan is opgevoed met de fantasievolle doctrine van een Drie-eenheid zal snel voorbij deze verwijzingen lezen. Paulus haalt de termen echter nooit door elkaar. Natuurlijk is Efeziërs 1:2 slechts een begroeting en geen lering. Maar het geeft wel weer wat logisch was voor de apostel. Nergens in het Nieuwe Testament is sprake van een Drie-eenheid. Paulus beschrijft echter op veel plaatsen hoe het is, zoals hier: God is Eén. God is de Vader. Het is zelfs zo dat Jezus ook een God en Vader heeft, zoals het volgende vers getuigt (Ef 1:3).