Stel je de volgende titel voor een krantenartikel voor: "Hellslovers verheugen zich over eeuwig leven voor ongelovigen!". Zou dat niet ongebruikelijk zijn? In dit artikel wil ik uitleggen waarom de doctrine van de hel ervan uitgaat dat alle mensen eeuwig leven zullen ontvangen.
Het lijkt bijna niet te geloven, maar hellemensen weten het al: God geeft eeuwig leven aan alle mensen. Dit betekent zoiets als eeuwig leven. Er is een klein verschil tussen verschillende groepen. De fanclub van een hel ziet een dubbele uitkomst voor de wereldgeschiedenis. Gelovigen zijn gered omdat ze zo goed geloofden, terwijl ongelovigen helaas faalden. De gelovigen komen in de hemel terecht, terwijl de ongelovigen in een hel worden gegooid om daar voor eeuwig te worden gekweld. Dat is tenminste het idee van deze ene traditie van de hel. Deze traditie staat niet in de Bijbel, maar wordt er wel vaak in gelezen. Daarom kijken we hier naar dit idee en denken we er een beetje over na.
De hel is een idee dat niet in de Bijbel wordt onderwezen. Hoewel sommige oudere vertalingen deze term nog steeds hebben, wordt hij gebruikt om heel andere woorden te vertalen dan de basistekst. Dit gebeurt niet eens consequent, zoals een eenvoudige vergelijking tussen verschillende Bijbelvertalingen kan laten zien. Hoe dichter een vertaling bij de grondtekst staat, hoe sneller het concept van de hel uit de Bijbel verdwijnt. In plaats daarvan wordt men gevoelig gemaakt voor de oorspronkelijke uitdrukkingen zoals "Hades" of "Gehenna". Dit helpt om veel dingen te verduidelijken.
Is de hel een verschrikkelijk idee? Het wordt nog beter. De hel zou zelfs van toepassing zijn als mensen al gestorven zijn. Om de hel werkelijk te kunnen ervaren, moeten alle doden op een bepaald moment herrijzen. Ze krijgen dan ook een eindeloos leven. Dus alle mensen zullen "eeuwig leven" ontvangen, maar ze zullen het anders besteden. Er wordt vaak geleerd dat gelovigen alleen "eeuwig leven" ontvangen, maar dit is een misvatting. De ongelovigen ontvangen ook "eeuwig leven".
Aan het einde van het verhaal komt dit beeld naar voren: Als God het wereldtheater zijn gang heeft laten gaan, als het doek van het toneel is getrokken, dan staat Hij aan het einde vooraan op het toneel als de auteur van het stuk. Daarna vat hij het nog eens samen: Voor enkelen liep het verhaal goed af, maar voor de overgrote meerderheid wacht een ellendig einde.
Deze auteur van de wereldgeschiedenis, deze god van de doctrine van de hel, staat dan op het toneel en toont de uitkomst van het wereldtoneel. Een kleine groep is gered en is in de hemel. De overgrote meerderheid van de rest werd echter eerst tot leven gewekt en vervolgens voor eeuwig gekweld. Auw!
Zo zien de hellemensen het: God redt slechts enkelen, maar geeft onsterfelijkheid aan alle mensen. Sommigen zodat ze "bij God" zijn, anderen zodat diezelfde God hen voor eeuwig kwelt. De zelfingenomen hellefans komen er zonder problemen overheen. Ik vind dat een tergend idee.
Hoeveel beter daarentegen is de opheffing van de vele vermeende redenen voor de hel en verlossing door Christus als de kern van het evangelie en op basis van Gods gerechtigheid. Je zult hiervoor genoeg redenen vinden op deze website. Je kunt hier een paar startpunten vinden: